Koncert Macko Korby w Gazowni Warszawskiej

Frédéric Galliano & the African Divas - "Alla Cassi Magni" - Directed by...

georgia

mam ochotę na taniec

Intryguje Cię taniec współczesny? Chcesz wiedzieć więcej na temat choreografii i poznać sylwetki wybitnych tancerzy i tancerek? Współczesna choreografia to sztuka odrębna i niezależna, ale jednocześnie otwarta, wyrazista i, wbrew pozorom, komunikatywna.

W najbliższą niedzielę, 6 października o godz. 11:00 odbędzie się II z cyklu spotkań 
MAM OCHOTĘ NA TANIEC poświęcone związkom tańca z muzyką. 


WSTĘP WOLNY!

PROGRAM:
II TANIEC I MUZYKA 6.10 / godz. 11:00Teatr Socho (Soho Factory), ul. Mińska 25

+ wykład Jadwigi Grabowskiej-Majewskiej 

+ rozmowa

+ projekcje filmów: Anne Teresa de Keersmaeker „Fase” i „Rosas dance Rosas”, Merce Cunningham i John Cage, Małgorzata Haduch „Improwizacje z muzyką”

Koncepcja i koordynacja: Renata Piotrowska

(we współpracy z Jadwigą Grabowską-Majewską)

ZAPRASZAMY!

Organizatorem warsztatów jest Teatr Ochoty przy wsparciu Instytutu Muzyki i Tańca.Współpraca: Studio Teatralne Koło

Ciało / Umysł

W piątek wieczorem w Teatrze Studio w Warszawie ostatnim epizodem „Clean Room’’ hiszpańskiego twórcy Juana Domìngueza Rojo zakończył się festiwal Ciało/Umysł

Tak, lubię patrzeć. Hasło tegorocznej edycji było tyleż prowokacją, co diagnozą i zachętą do próby przekraczania dyktatu wizualności. W programie tegorocznego festiwalu stawiane były pytania o granice widzialności, o związki percepcji z emocjami, o performowanie różnych wymiarów piękna i brzydoty, o wizualne przestrzenie wykluczenia…
Na festiwalu pokazanych zostało 13 spektakli, w tym jeden pokaz przedpremierowy, dwa pokazy work in progres, pięć premier polskich, dwie premiery warszawskie, jedna premiera na festiwalu Ciało/Umysł. W festiwalu wzięło udział 80 artystów, na spektakle do Teatru Studio przybyło ponad 3000 widzów. Uczestniczyli oni w dwóch panelach dyskusyjnych oraz dziesięciu spotkaniach z artystami.
Festiwal rozpoczął się obszernym przeglądem spektakli polskich choreografów i artystów. Podczas weekendu 20-22 września wystąpili m.in. Maria Stokłosa w spektaklu „Intercontinental”, Karol Tymiński w spektaklu „BEEP”, Kaya Kołodziejczyk w spektaklu „SOL” i Anita Wach w spektaklu „Gloria!”. Na festiwalu zaprezentowaliśmy także dwie prace w procesie „Agency” Wojtka Ziemilskiego i „The Forest” Renaty Piotrowskiej. Ponadto publiczność Festiwalu C/U mogła zobaczyć spektakl "Szpieg. Albo człowiek, który słuchał" muzyczno-technologicznego duetu Grzegorz Laszuk/Michał Libera oraz nową interpretację Święta Wiosny – spektakl „Niżyński. Święto snów” w wykonaniuTomasza Wygody i reżyserii Sławomira Krawczyńskiego i Anny Godowskiej.

United Future Organization - The Scene (Bench On Brownswood Road (Doc 2/3)

Lights&Music w Warszawie

Tadashi Yabe  i DJ Quietstorm! 
12 października Couscouskuskus Kolektyw i Znajomi Znajomych z dumą połączą te dwa żywioły i splotą ich ścieżki podczas jedynej w swoim rodzaju europejskiej odsłony nocy Lights & Music. A więc, razem z Piotrem Bejnarem, Lutto Lento, Nutcane'm, Filipem Lechem, RRRKRTA, MKO, QBS i Richardem Hade'm, sprawimy, że porządek muzyki zapanuje na nowo.

Włoskie buty - najnowsza powieść Henninga Mankella

Na niewielkiej bałtyckiej wyspie mieszka samotnie Frederick Welin, sześćdziesięciosześcioletni emerytowany lekarz. Rytm jego życia wyznaczają codzienne poranne kąpiele w wykuwanym codziennie przeręblu. Pewnego dnia na otaczającym wyspę lodzie pojawia się kobieca postać, wspierająca się na chodziku – to Harriet, miłość życia Fredericka, którą prawie czterdzieści lat wcześniej opuścił bez słowa. Dawna kochanka żąda spełnienia złożonej wiele lat wcześniej obietnicy – chce, żeby Frederick zawiózł ją nad leśne jezioro, o którym niegdyś opowiadał. Ruszają więc w podróż, która całkowicie zmieni starzejącego się, złamanego życiem człowieka.

Goldfrapp - Happiness

Original DJ Mix-CD by Yabe Tadashi

Lykke Li - Youth Knows No Pain (Acoustic)

Kobas Laksa w Studio.

Zapraszam dziś na wernisaż fotograficzny Kobasa Laksy w Teatrze Studio o 19:00 !

Kilka fotografii autora:

                           

koniec to nie my.

teatr studio

Asaf Avidan // Different Pulses

Konstelacje w Teatrze Polonia

Data premiery: 30 sierpnia 2013

Tytuł oryginalny: Constellations

Autor: Nick Payne

Przekład: Elżbieta Woźniak

Reżyseria: Adam Sajnuk

Scenografia i kostiumy: Katarzyna Adamczyk

Muzyka: Michał Lamża, Gwidon Cybulski

Światło: Adam Sajnuk

Animacje: Magdalena Ziarnik

Asystent scenografa: Małgorzata Domańska

Asystent reżysera i producent wykonawczy:Ewa Ratkowska

Serwis fotograficzny: Krzysztof Opaliński

Obsada: Maria Seweryn, Grzegorz Małecki (aktor Teatru Narodowego)

Marianne i Roland spotykają się i zakochują się w sobie. Ale co by było, gdyby ich drogi w ogóle się nie zeszły? A gdyby ich losy skrzyżowały się w innym momencie? Nick Payne pokazuje nam różne wersje tej samej historii przy okazji zadając ważne pytania o znaczenie przypadków i wyborów w naszym życiu. KONSTELACJE, to piękna, dwuosobowa sztuka o przeznaczeniu, o tym, jak z pozoru błahe, codziennie wydarzenia wpływają na nasz los. A w tle - matematyka, fizyka kwantowa i teoria kosmosu. Tajemniczy, na wpół poetycki, wzruszający, a momentami niezwykle dowcipny tekst. Najsławniejsza sztuka brytyjskiego dramatopisarza Nicka Payne’a jest z powodzeniem wystawiana w londyńskim Royal Court Theatre. W zeszłym roku zdobyła nagrodę dla najlepszego tekstu dramatycznego Evening Standard Theater Awards. W Teatrze Polonia sztukę wyreżyseruje Adam Sajnuk, a zagrają w nim Maria Seweryn oraz Grzegorz Małecki. 

La Dolce Vita/Federico Fellini

KONIEC TO NIE MY | reż. Marcin Liber

To była miłość od pierwszego wejrzenia. 
Aysel S., rocznik 1974, z pochodzenia Turczynka, studiowała medycynę, lubiła imprezy, ubierała się po europejsku. Urodziła się w Stuttgarcie, w tradycyjnej tureckiej rodzinie, przeciwstawiła się surowemu ojcu, żeby pójść na studia i realizować swoje plany. 
(...) Para uwiła sobie gniazdko w mieszkaniu Aysel. Mieszkali razem, chodzili na imprezy, razem się uczyli, byli nierozłączni.
Aż Ziad pojechał do Hamburga studiować budowę samolotów.


Występują: Lena Frankiewicz, Marcin Bosak, Mirosław Mirek Zbrojewicz
Premiera: 1 września 2013, Teatr STUDIO.



Na zdjęciu Lena Frankiewicz,
fot. Roman Przylipiak (zdjęcie z prób do spektaklu)

Teatr powstańczy z okazji obchodów wybuchu Powstania Warszawskiego 1944

W najbliższą niedzielę 28 lipca 2013 r. o godz. 16.00 na podwórzu kamienicy przy ul. Konopczyńskiego 5/7 w Warszawie wystąpi powstańczy teatrzyk "Kukiełki Pod Barykadą". 

Po przedstawieniu w piwnicach odbędzie się projekcja filmu o teatrzyku, który został przygotowany przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Zaprezentujemy też koncepcję Muzeum Szpitala Polowego, które ma powstać w podziemiach budynku.

Piwnice, w których w czasie Powstania Warszawskiego działał szpital polowy, będą dostępne do zwiedzania w godz. 16.00 - 20.00.

W niedzielę rozpocznie się też zbiórka publiczna na budowę muzeum. Fundusze będą zbierane do urn oraz będą sprzedawane cegiełki wartościowe. 

Teatr powstał spontanicznie w sierpniu 1944 roku. Pierwszy spektakl obejrzało 16 sierpnia 1944 r. dowództwo Zgrupowania Armii Krajowej „Krybar”. Przez następne tygodnie aktorzy występowali z kukiełkami w bramach i na podwórkach warszawskiego Powiśla i Śródmieścia. Teatr cieszył się taką popularnością, że dawano trzy – cztery spektakle dziennie. Tekst - satyryczną opowieść o powstańczej rzeczywistości - napisali Krystyna Berwińska i Michał Dadlez. W udoskonaleniu rymów pomógł Jan Brzechwa. Lalki uszyła Zofia Czerwosz.

Spektakl 19 sierpnia 1944 r. na Konopczyńskiego 5/7 w Warszawie zgromadził tłum dzieci. Z arch. MPW.

W 2007 roku Muzeum Powstania Warszawskiego, we współpracy z Grupą Teatralną Bez Ziemi, odtworzyło spektakl z 1944 r. Wykorzystano oryginalny tekst, który przetrwał wojenną zawieruchę. Lalki odtworzono na podstawie archiwalnego nagrania fragmentu przedstawienia z 1944 r.

Kamienica przy ulicy Konopczyńskiego 5/7 w Warszawie, gdzie będzie można znów zobaczyć ten spektakl, w dość dobrym stanie przetrwała kataklizm, który przeszedł przez miasto po Powstaniu. Niemieckie bomby nie naruszyły solidnej, żelbetowej konstrukcji budynku.

Dom wybudowano w 1937 roku na zlecenie funduszu emerytalnego pracowników Banku Gospodarstwa Krajowego oraz dwóch inwestorów prywatnych: Wachsmanów i Gliklichowej. Zaprojektował go znany warszawski architekt - Ludwik Paradistal, autor kilku innych stołecznych budynków, które do dziś cieszą oko stylem i wykończeniem.

Kamienica była luksusowa; miała przestronne, wygodne mieszkania, nowoczesne windy, system wentylacji, garaż, a dwa piętra pod ziemią skrywała solidny schron przeciwlotniczy. Solidność konstrukcji sprawiła, że w czasie okupacji dom zajmowali Niemcy.

Po wybuchu Powstania Warszawskiego w kamienicy zorganizowano kwatery dla żołnierzy Armii Krajowej. Na zamkniętym, wewnętrznym dziedzińcu odbywały się codzienne apele, musztra, a w każdą niedzielę – polowe msze święte. 19 sierpnia 1944 r. wystąpiły „Kukiełki Pod Barykadą”.

W sąsiedniej kamienicy z nr. 3 zorganizowano szpital polowy. Gdy we wrześniu 1944 r. niemiecki ostrzał nasilił się, pacjentów przeniesiono w bezpieczniejsze miejsce – do obszernego schronu pod kamienicą nr 5/7. Przez kilka dni przebywało tam prawie 200 osób. Bomby spadające jedna za drugą na dom i okolice nie uszkodziły konstrukcji, a schron przetrwał nienaruszony.

Szóstego września 1944 r. do szpitala weszli Niemcy. Komendant dr Stefan Żegliński wynegocjował z nimi ewakuację. Nie wiadomo, co było bardziej przekonujące – umiejętności negocjacyjne i znajomość języka niemieckiego doktora, butelki koniaku z pobliskiego składu  alkoholi przy Tamce czy też może ostatnie kosztowności zaszyte w ubraniach sanitariuszek. Wszystkich – pacjentów i personel - uratowano. Spotkał ich inny los, niż pozostałe szpitale polowe na Powiślu, które Niemcy z miejsca unicestwiali.

Kilka lat temu kilkoro mieszkańców kamienicy przy Konopczyńskiego 5/7 postanowiło uprzątnąć pomieszczenia , w których działał szpital. Kupili stare szpitalne łóżka, zdobyli powstańcze nosze dla rannych. Co roku, w rocznicę wybuchu Powstania, zapraszają chętnych do zwiedzania.

Z czasem powstał pomysł stworzenia stałej ekspozycji, która byłaby dostępna dla wszystkich chętnych, nie tylko raz w roku.

Los sprawił, że tym tematem zajęłam się ja. W ubiegłym roku powołałam Fundację Warszawskie Szpitale Polowe i staram się doprowadzić do stworzenia w schronie na Konopczyńskiego 5/7 Muzeum Szpitala Polowego.

Fundacja Warszawskie Szpitale Polowe

facebook.com/szpitale1944

Kamienne niebo zamiast gwiazd

Już 1 sierpnia 2013 o godz. 0:00 zobaczymy owoc współpracy reżysera Krzysztofa Garbaczewskiego z dramaturgiem Marcinem Cecko, wszystko w Muzeum Powstania Warszawskiego.

Muzykę do spektaklu tworzy Julia Marcell.



Występują: Justyna Białowąs, Dominika Biernat, Sebastian Łach, Grażyna Misiorowska, Marta Ojrzyńska,

Sebastian Pawlak, Paweł Smagała, Andrzej Szeremeta, Justyna Wasilewska,

Krzysztof Zarzecki, Agnieszka Żulewska i wspaniały tancerz, performer tańca współczesnego -

Tomasz Bazan. 


"Kamienne niebo zamiast gwiazd" to nowoczesna forma teatralna, w której temat historyczny spotyka się z eksperymentem scenicznym.
Spektakl podąża tropem postpamięci, którą Marianne Hirsch (autorka pojęcia) opisuje jako konsekwencję traumatycznego przypomnienia.

Więcej informacji 

Kamienne Niebo w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego

Spektakl teatralny "Kamienne niebo zamiast gwiazd"


Reżyseria i scenografia: Krzysztof Garbaczewski. Jest to nowoczesny projekt teatralny, w którym historyczny temat spotyka się z radykalnym eksperymentem scenicznym. Inspirując się powieścią Jerzego Krzysztonia „Kamienne niebo”, która o Powstaniu Warszawskim opowiada z perspektywy ukrywających się i uwięzionych w piwnicy cywilów, twórcy – autor tekstu Marcin Cecko i reżyser Krzysztof Garbaczewski - konstruują świat, w którym izolacja, poczucie zamknięcia i desperackie próby przeżycia stają się uniwersalną metaforą funkcjonującą dziś, a to co martwe, powstaje z grobu, by poruszać się wśród żywych.

Marcinowi Cecko oraz Krzysztofowi Garbaczewskiemu, twórcom znanym z nowatorskiego użycia mediów audiowizualnych w teatrze, udało się zaprosić znakomitych artystów młodego pokolenia.

Obsada: Justyna Białowąs, Dominika Biernat, Tomasz Bazan, Sebastian Łach, Grażyna Misiorowska, Marta Ojrzyńska, Sebastian Pawlak, Paweł Smagała, Andrzej Szeremeta, Justyna Wasilewska, Krzysztof Zarzecki, Agnieszka Żulewska

Video: Robert Mleczko/Marek Kozakiewicz
Kostiumy: Svenja Gassen
Muzyka: Julia Marcell
Scenografia: Krzysztof Garbaczewski/Jan Strumiłło
Światło: Jacqueline Sobiszewski
Asystent reżysera: Radosław Mirski
Producentka: Małgorzata Kozioł
Produkcja MPW: Agnieszka Szulejewska, Karolina Mackiewicz


Premiera 1 sierpnia 2013 o godz. 0:00 w Muzeum Powstania Warszawskiego