Salvatore Ganacci - Horse (Official Music Video)

Darude - Sandstorm

Paweł Żak / Wystawa fotografii SMUGA / Leica 6x7 Gallery / Warszawa

CHCĘ /reżyseria: Marta Jalowska / 17-18.10.20 / Komuna Warszawa / Emilii Plater 31

 

                     

Daj głos. Zabierz głos. Oddaj głos. Głośna. Uwolnij głos. Wypnij język. Otwórz buzię. Głośna. Głosowanie. Z języczkiem. Wspólny język. Głośna. Korespondencja. Z użyciem języka. Z użyciem śliny. Słuchaj. Martwię się o ciebie, bo jesteś zbyt radykalna. Urodziłam się w Mysłowicach przy ul. Robotniczej. Jako trzecia siostra w pastelowym domu w Starej Suchej. O mojej dziewczynie mówię raczej przyjaciółka. Nie wiem jak powiedzieć matce, że ślubu nie będzie. Mam trójkę dzieci, a mój mąż nas olał – może to i lepiej, bo go nie lubiłam. Wyrastałam w poczuciu, że zostanę prezydentem, ale kiedy podjęłam decyzję o byciu dziewczyną, to zmieniłam zdanie. Jesteśmy poetkami, jesteśmy lesbami, nazywamy się Eileen Myles. Zamierzamy posadzić swoja waginę na fotelu prezydenckim. Mam na imię Zoe, napisałam wiersz „I want a president”. Siedzę w domu, dezynfekuję swoje ubrania po powrocie ze spaceru. Po chleb, który wciąż mam za co kupić. Moi przyjaciele już tu nie przyjadą, może z powodu granic, które się zamknęły, ale raczej z powodu granic, którymi nas podzielono. Chcę przestać się bać, chcę cię dotknąć, chcę ci zaufać. Wyobrażam sobie jak pozbawiam mocy rząd, który nas okłamuje i odbiera nam prawa. Jak rozmawiamy, a nie produkujemy wypowiedzi. Chcę lesbę na prezydentkę. Chcę na prezydentkę osobę, która rozumie, że jej praca to nie zagraniczne wakacje, które odebrała innym kandydujacym w „randce w ciemno”. Chcę wiedzieć gdzie ona jest. Szczerze oddane Marta Edka Sebastian   „I want a president!” to poemat Zoe Leonard, który wraca przy kolejnych kampaniach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych. Kolejnych wyborach, które utwierdzają jedynie zastany porządek. Poemat Leonard nawiązuje do legendarnej, queerowej kampanii prezydenckiej Eileen Myles, poetki i performerki, która wystartowała w wyborach prezydenckich w USA w 1992 roku. Jej narzędziami były wiersze i manifesty, jej wiece przekształcały się w wieczory poetyckie. Czy w politycznej walce poezja może być radykalną bronią? Po co performować kampanie wyborcze? Kogo reprezentuje osoba niebinarna, lesba, feministka, prezydentka? „Chcę” to manifest wykorzystujący narzędzia kampanii prezydenckiej, rozłożony na części i rozciągnięty w czasie. Seria działań, które w myśl poetki i performerki, Eileen Myles, zmieniają porządek słów politycznych („Change order of political words”). Pierwsza część – plakaty wyborcze (10.05.2020, pierwszy termin – odwołanych – wyborów prezydenckich w Polsce)  i druga – wiec wyborczy (26.06.2020, ostatni dzień kampanii w I turze wyborów prezydenckich w Polsce) już się odbyły. Przed nami spektakl – czyli nowa prezydencja. Listy Myles (przywiezione zza oceanu) oraz inspirację do tej pracy zawdzięczamy badaniom Joanny Krakowskiej. Chcę 17-18 października 2020, godz. 19 Komuna Warszawa / Szkoła ul. Emilii Plater 31 Warszawa BILETY ONLINE   Reżyseria: Marta Jalowska Muzyka: Edka Jarząb Formy przestrzenne: Sebastian Winkler Gościnnie: Vala T. Foltyn | Valentine Tanz Współpraca choreograficzna: Alka Nauman Kostiumy: Marta Szypulska Wideo: Ania Płonka Zdjęcia: Pat Mic Produkcja: Komuna Warszawa Projekt prezentowany w  ramach sezonu „TEREN WSPÓLNY” HUB KULTURY KW Zespół kuratorski: Marta Keil, Grzegorz Reske, Tim Etchells Projekt współfinansowany przez m.st. Warszawa Marta Jalowska – aktorka, performerka, aktywistka, feministka, absolwentka kulturoznawstwa. Współzałożycielka i członkini feministycznej grupy TERAZ POLIŻ. Współautorka wielu scenariuszy i koncepcji kuratorskich, m.in.: projektu badawczo-popularyzatorskiego „dziwy polskie”, trzech odsłon cyklu „córy warszawskie” (#dziwystołeczne, #100lat i #kobietyrobiądramaty) oraz wystaw „Krem i czekolada. Wystawa wokół wspomnień pracownic fabryk Wedla i Polleny-Uroda”, „Świat poszedł do przodu a nóżki zostały na swoim miejscu”, z okazji 100-lecia wywalczenia przez Polki praw wyborczych i 10-lecia TERAZ POLIŻ i wystawy Sebastiana Winklera “Babcia Tina”. Współzałożycielka i członkini kolektywu Czarne Szmaty (#czsz), z którym redefiniuje przestrzeń publiczną i queeruje narodową symbolikę. Najważniejsze akcje to: „Wolna Polska”, „Nie jesteś sama”, „Pozdrowienia z Lesbos”, „Ułańskie fantazje” i „Orlice/Polska dla Ptaków”. Autorka “Interwału Pokoju” zrealizowanego w ramach Tools for Peace Generatora Malta, poznańskiego Festiwalu Malta. Członkini zespołu filmowego Twin Pics Studio. Edka Jarząb – performerka, poetka i artystka dźwiękowa. Używa głosu jako tworzywa, poszukuje pokładów przedjęzykowej energii i śladów zdarzeń w pamięci ciała, które odczytuje i przetwarza z pomocą elektroniki. Autorka tekstów o głosie kobiet-Innych w sferze publicznej, o słuchaniu jako narzędziu słabego oporu. Swoje działania dźwiękowe: warsztaty i słuchowiska, spacery i interwencje prezentowała na wielu festiwalach i wystawach w Polsce i zagranicą. Prowadziła gościnne wykłady w Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie, Akademii Sztuk Pięknych ENSBA w Lyonie, ASP w Gdańsku, University of Music and Performing Arts w Grazu. Tworzy przestrzenie dźwiękowe w filmie, w teatrze i w teatrze tańca. Razem z artystką dźwiękową FOQL rozwija improwizowany elektroakustyczny live act Mother Eart’s Doom Vibes. Współtworzy społecznościowe Radio Kapitał. Sebastian Winkler – twórca obiektów wizualnych, rzeźb, obrazów, instalacji i form wideo. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Współkuratoruje wystawy i wydarzenia. Związany z Instytutem Badań Przestrzeni Publicznej. Traktuje nieporadność, fuszerkę i partactwo jako queerowe strategie rozpychania wyobraźni.

więcej: komuna.warszawa.pl facebook.com/komunawarszawa

Spektakl w ramach Komuna Warszawa HUB Kultury 2020: Teren wspólny #terenwspólny #commonground #hubkultury Hasłem tegorocznej edycji programu rezydencji Komuny Warszawa jest “Teren wspólny”. Sezon kuratorowany przez Tima Etchellsa, Martę Keil i Grzegorza Reske zaprasza twórców i twórczynie do rozmowy o tym, na jakich warunkach możliwe jest dzisiaj ustalanie przestrzeni tego, co wspólne. Artyści będą przyglądać się sposobom, w jakie negocjujemy wspólną przestrzeń, i zadadzą pytania o to, do kogo właściwie należy  teren wspólny? Kto wyznacza jego ramy i wyrysowuje granice?  Z kim podejmujemy rozmowy i ustalamy zasady? Kogo nigdy tutaj nie wpuścimy?  Produkcja: Komuna Warszawa.

Papooz - Ann Wants to Dance - (official video)

BICEP | APRICOTS (Official Video)

kicanko

 T I M E

UROCZYSTE ODSŁONIĘCIE GRUPY RZEŹB „ZINAXIN I DOLACIN” MAGDALENY ABAKANOWICZ

 

6 WRZEŚNIA 2020 (NIEDZIELA), GODZ. 14:00

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Fundacja Marty Magdaleny Abakanowicz-Kosmowskiej i Jana Kosmowskiego oraz Miasto Stołeczne Warszawa zapraszają na odsłonięcie grupy rzeźbiarskiej „Zinaxin i Dolacin” Magdaleny Abakanowicz.

Grupa rzeźb z 2005 roku „Zinaxin i Dolacin” łączy klasyczny dla Abakanowicz wątek uproszczonej, pozbawionej cech indywidualnych ludzkiej sylwety z elementami zaczerpniętymi z innych rzeźb, w których artystka poszukiwała wyrazu plastycznego dla oddania nierozerwalnej relacji człowieka z naturą. Dynamiczny związek form ludzkich i zwierzęcych w „Zinaxin i Dolacin” wskazuje zarówno na dramatyczną niemożność pogodzenia obu elementów, jak również brak możliwości ich rozłączenia. Praca Abakanowicz, która tymczasowo stanie w Parku Rzeźby na Bródnie, wpisuje się więc w aktualne dyskusje zmierzające do przeformułowania sposobów myślenia o relacji człowieka ze światem przyrody.

„Zinaxin i Dolacin” – masywne postaci o ludzkich korpusach kroczące we wspólnym kierunku – są przykładem wypowiedzi na uniwersalne pytania o indywidualność w tłumie, jednostkę w masie innych jednostek. Wchodzą one w interesujący dialog z pracami m. in Pawła Althamera i Romana Stańczaka, które także eksponowane są w Parku Rzeźby. Odkryciu korespondencji między dziełami sztuki z Parku, zestawianiu form eksperymentalnych i klastycznych poświęcony będzie spacer po Parku Rzeźby, który poprowadzi Dyrektor Muzeum Joanna Mytkowska.

Zielona przestrzeń umożliwi uczestniczenie w nim zgodnie z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi podczas pandemii (uczestnicy będą proszeni o zachowanie odległości, wypowiedzi prowadzącej spacer będą odpowiednio nagłośnione).

Czasowa ekspozycja prac Magdaleny Abakanowicz w Parku Rzeźby jest elementem obchodów przypadającej w 2020 roku 90. rocznicy urodzin artystki.

Koniec lata / Szkoła / Emilii Plater 31 / Warszawa

 Letnia Scena Muzyczna dobiegła końca. Kończy się lato. Nie kończy się jazz. 

Zaczyna się Szkoła. 

Koniec/początek 4 września od 19.00

W programie:

Paweł Szamburski - od 20 lat aktywny na scenie muzyki niezależnej skupionej głównie wokół środowiska Lado ABC. W Szkole materiał z płyty Ceratitis Capitata. 

1988 aka Przemysław Jankowiak – urodzony w Szczecinie, związany z Gdynią, a obecnie mieszkający w Warszawie producent muzyczny, kompozytor, muzyk. Wraz z Robertem Piernikowskim współtworzy duet Syny. Obecnie pracuje z Włodim nad wspólnym albumem pt. „W/88”, który wydany zostanie nakładem Def Jam Recordings Poland. 

Koncertowe, plenerowe nagranie audycji Ukojenie Małgorzaty Wrzosek i Zuzanny Kofty, której słuchać można w Radiu Kapitał. 

Wystawa prac Pawła Ryżko, artysty, którego twórczość opiera się głównie na plakacie, typografii, muralu i szablonie, stylistycznie nawiązując do tradycji konstruktywizmu. Mural „Robotnice Sztuki” jego autorstwa można oglądać w Lublinie, na ścianie budynku Domu Kultury LSM. 

Dawanko gra after. DJ Odeeps i DJ Wonton Destruction. Miks jazz, funk, soul, house, d&b, Salt-N-Pepa. Na dobry koniec. 

colors of portugal

fighting with yourself

Każdy, kogo spotykasz, toczy walkę, o której nie masz pojęcia. Bądź życzliwy. Zawsze.

~ Brad Meltzer

Скриптонит — Латинская Музыка (2019)

I

love

smoking

Deathless . We are not .

Lebanon Hanover -- Gallowdance [official]

Billie Eilish - when the party's over

Syny - Nag Champa (Sen, Latarnia Rec. 2018)

FORMA / wystawa prac SC_Szymana

Zapraszamy na wystawę SC Szymana pt. FORMA,

która odbędzie się 6 września,

w naszej starej dobrej galerii na ul. Odyńca 29.

Podczas swej najnowszej wystawy Szyman wpuszcza nas na zaplecze swojej twórczości. Pokazuje, skąd bierze się grafika jego plakatów i muralowe kompozycje. Po usunięciu mandalicznych wzorów pozostaje dokładnie to, co sygnalizuje tytuł wystawy - forma. Widzimy konstrukcję, szkielet, który Szyman wypełnia zwykle graficzną treścią. Tym razem pozostawia go pustym, pozwalając widzom na studiowanie precyzji swych założeń kompozycyjnych. Co ciekawe, prace, które powstały w efekcie tego zabiegu wyglądają dziwnie znajomo. Widać wyraźnie, że w swoich podstawach sztuka Szymana osadzona jest mocno w estetyce konstruktywizmu, a w szczególności w jej implemantacjach architektonicznych. Uderzające jest podobieństwo tych drewnianych form do projektów Władysława Strzemińskiego, z willą Przybosia na czele. Inne w oczywisty sposób nasuwające się architektoniczne skojarzenia to modernizm i brutalizm. Sam Szyman nie ukrywa, że architektura jest podstawowym źródłem jego inspiracji. Jego twórczość to sztuka wynikająca z miasta i tworzona dla miasta.

Marcin Rutkiewicz / Fundacja Sztuki Zewnętrznej

SC SZYMAN ur.1986.
Artysta, grafik, od zawsze związany z warszawską sceną urban art. Twórca plakatów, szablonów i vlepek. Współzałożyciel Pracowni N22, w której rozwija warsztat sitodrukowy. Kurator cyklu artystycznego Full Moon Party oraz N22 Prezentuje.

www.instagram.com/sc_szyman
www.facebook.com/sc.szyman


Patronat Medialny:
Radio Kampus

Michael Kiwanuka - Cold Little Heart

big
little
lies

The Knife - 'Pass This On' | Future Shorts